Uber gaat de samenwerking aan met talentvolle ontwikkelaars, studenten en experts van The Robotics Institute van Carnegie Mellon University. Zo maakte het bedrijf gister bekend in een blog post.

CEO Travis Kalanick heeft al eerder gezegd dat hij chauffeurs wil vervangen voor zelfrijdende auto’s. Op deze manier gaat Uber schijnbaar de concurrentie aan met Google Driverless Car. Alhoewel Uber ook geïntegreerd is in Google Maps en Google Ventures geïnvesteerd heeft in het bedrijf.

Bedreiging 

Uber vormt een grote bedreiging voor taxibedrijven. In Nederland is de particulierendienst Uberpop verboden. Het bedrijf kreeg begin dit jaar een dwangsom van 10.000 euro opgelegd voor het gebruik van deze app, maar later bleek deze desondanks nog steeds gebruikt te worden in Amsterdam.

De waarde van Uber wordt momenteel geschat op meer dan 40 miljard dollar.

 (Foto Travis Kalanick: Wikimedia)

UPDATE

Vlak nadat Uber bekend maakte zelfrijdende auto’s te gaan ontwikkelen, publiceerde Bloomberg een artikel waarin zij stelt dat Google aan een oplossing werkt die concurreert met Uber. Die conclusie trekt Bloomberg op basis van een anonieme bron. Google lijkt dit in een Tweet in twijfel te trekken.

Google is een van de grootste investeerders in Uber. Volgens Bloomberg zou Google zich nu agressief terugtrekken als investeerder. Dit nieuws is nog niet bevestigd.

The post Uber start ontwikkeling zelfrijdende auto’s appeared first on The Next Marketing.

‘Waarom studeer je?’ vroeg hij.

‘Omdat ik wil leren om een leider te worden,’ zei Jay.

‘Dan heb je hier niets te zoeken,’ zei de mede-student, ‘dan moet je bij de Marine zijn.’

Twee dagen later zat Jay bij de Marine. Drie maanden later vlogen er twee vliegtuigen in de Twin Towers en even later zat Jay in Irak.

Twee van zijn vrienden vonden de dood

En inderdaad, Jay leerde veel bij de Marine. Hij werd commandant van een divisie en leerde een leider te zijn. Ook zag hij dat er door het leger veel verouderd materiaal werd gebruikt. Twee van zijn vrienden vonden de dood, wat voorkomen had kunnen worden als er modernere voertuigen in gebruik waren geweest.

Terug in de Verenigde Staten hervatte Jay zijn studie. Aan Harvard dit keer, en daar bezocht hij een presentatie van Threadless, het open-design T-shirt-bedrijf dat kleding produceert op basis van ontwerpen uit de community. De mogelijkheden van crowdsourcing begonnen tot hem door te dringen.

Tijdens zijn studie dacht Jay na over de zogenaamde micro-fabrieken. Eenvoudig op te zetten productie-eenheden die op basis van lokale mensen en middelen tegen zeer lage kosten producten fabriceren. Hij verdiepte zich in het gebruik van ontwerpen die beschikbaar werden gesteld door de deelnemers van een community. Dus je product niet laten ontwerpen door 1 of 2 ontwerpers die als medewerkers in dienst zijn, maar door honderden leden van een community.

Hij besefte dat de 3e industriële revolutie op het punt van beginnen stond. Of reeds begonnen was. Jay realiseerde zich dat voor het eerst in de geschiedenis mensen in staat zijn ontwerp-software te koppelen aan hardware producerende machines, zoals 3D-printers. Dat er geen lange productielijnen meer hoeven te zijn om iets te produceren. Dat de instrumenten die nodig zijn van ontwerp tot productie tot de beschikking staan van gewone mensen. Dat iedereen met een idee en een beetje kennis, met een paar toetsaanslagen een assemblagelijn in gang kan zetten. En vanuit huis een productielijn op kan zetten, zonder infrastructuur en inventaris.

Zijn gedachten gingen terug naar de verhalen van zijn opa, Ralph Rogers, die 70 jaar geleden al probeerde de productiemethodiek van zijn Indian grondig aan te pakken en ánders te denken. Maar misschien was Ralph te vooruitstrevend voor zijn tijd. Misschien had hij pech. Hoe dan ook, zijn plan mislukte jammerlijk en hij verloor z’n bedrijf.

Jay rondde zijn studie af. En hij besloot dat de tijd nu wél rijp was om de oude stigma’s van de automobielindustrie te doorbreken. Natuurlijk, auto’s zijn ingewikkelder te fabriceren dan T-shirts, maar wat als alle informatie nou eens gedeeld zou worden met honderden ontwerpers over de wereld? Wat als zij zich allemaal met het ontwerp bemoeien en het verbeteren?

Het idee dat auto’s alleen efficiënt gebouwd kunnen worden als er minimaal 1 miljoen exemplaren van de band rollen, verfrommelde hij als een prop papier. En waarom een benzinemotor gebruiken als de elektrische motor zich allang heeft bewezen?

Hij dacht weer aan die oude legervoertuigen waarin zijn vrienden de dood vonden. Als er geld was geweest om eenvoudig en goedkoop veilige auto’s te maken, zouden zijn vrienden wellicht nog hebben geleefd. Wat was er nog meer mogelijk?

Dit is hoe industrieën opnieuw worden uitgevonden

Jay voelde de kracht van al die particulieren – die onafhankelijk van de grote, conservatieve en invloedrijke fabrikanten, ontwerpen maakten en de krachten bundelden. Hij richtte in 2010 Local Motors op.

Vier jaar later, op 8 september 2014, werd de allereerste auto geprint.

Voor een live-publiek.

Binnen 44 uur was de auto gereed.

Stel je voor, een auto die bestaat uit onderdelen die zijn geprint met een 3D-printer: milieuvriendelijk, goedkoop, origineel, veilig en duurzaam. Raakt een onderdeel beschadigd? Dan printen ze gewoon een nieuwe. En alles gebaseerd op community, waardoor de macht bij de particulieren ligt, bij de mensen. Alle ontwerpen zijn inzichtelijk, iedereen kan meedenken aan nieuwe oplossingen en ideeën. Niets is geheim.

Vandaag de dag heeft Local Motors ongeveer 10 medewerkers en 5.000 leden in de community. Dit is hoe industrieën opnieuw worden uitgevonden.

Soms, heel soms, draagt een oorlog bij aan iets goeds.

The post Een auto uit de printer appeared first on The Next Marketing.