Breien vanaf de basisschool

Insteken, omslaan, doorhalen, af laten glijden. Fennie, nu 66, weet het nog goed: al op de basisschool leerde ze breien. “Het eerste truitje dat ik ooit maakte als kind kon ik rechtop op tafel zetten, zo stevig had ik het in elkaar gebreid. De rest van mijn leven ben ik blijven breien. ‘Een vrouwenhand en een paardentand mogen nooit stilstaan’, zei mijn oma altijd. Als zij bij ons was, moest ik toch wel een aantal toertjes op een dag breien.”

Wekelijks samen

De spreuk van haar oma brengt Fennie nog dagelijks in praktijk. Aan de maandagmiddagbreiclub bij de Vrienden van de Thuiszorg heeft ze haar hart verloren. Samen met vijftien andere ‘grannies’ breit ze er op los. Zoals ze de wol verbinden tot de mooiste sjaals, mutsen, wanten en babykleertjes, verbindt Granny’s Finest hen. Elk wollen kunstwerk voorzien de oma’s van een kaartje met een persoonlijke boodschap. Twee oma’s in de hoek van de tafel, schrijven er net een paar. ‘Met warmte gemaakt’, ‘klap eens in je wantjes’ of ‘geniet van het leven’ worden met sierlijke letters op de kaartjes gepend. Als klanten van Granny’s Finest de lekkere warme producten kopen, is het alsof ze er een lieve ansichtkaart van hun oma bij krijgen.

En de oma’s? Die genieten. Sinds deze breiclub begon, zijn er hechte vriendschappen ontstaan. Vrouwen die elkaar eerder niet kenden, lachen met elkaar. De thee in hun kopjes wordt stilletjes koud als ze samen het aantal steken tellen en patronen aandachtig bestuderen. ‘Dat is een klein truitje maar ik ben er avonden mee bezig geweest, hoor! Die babykleertjes maak ik met hele dunne pennen en dat garen is zo fijn. Maar het is mooi werk. Mooi werk’, klinkt het. Ogen glinsteren.

We worden hier met zijn allen echt blij van

Net als vorige week, toen de oma’s nog dansten en genoten op de Dutch Design Week in Eindhoven. Oók de granny van 88 danste mee. “Dat was geweldig. We hebben zo’n lol gehad. We worden hier met zijn allen echt blij van”, zegt Fennie. “We doen iets wat we allemaal al ons hele leven deden, mensen uit heel Nederland dragen onze spullen en we krijgen er heel veel plezier voor terug. En we zijn er voor elkaar. Niemand van ons hoeft zich meer alleen of eenzaam te voelen.”

Met liefs van Teun en Nel

In een doos in de hoek van de ruimte, klaar voor verzending, liggen sjaal Teun en muts Nel, netjes ingepakt in plastic. Teun en Nel: klaar voor gebruik door misschien wel een Esther, een Annelies. Of een Tim misschien. Alle spullen van Granny’s Finest hebben persoonsnamen. Geen nummers, geen losse letters, maar namen van vlees en bloed. “Voor ons is het onze vaktaal geworden. En ik brei ze heel graag, de Teun en de Nel. De sjaal doet me denken aan mijn vader. Die heette Teun. En mijn dochter, die heet Nelleke, zoals de muts. Is dat niet leuk?”

Fennie breit met haar hart. Zoals alle andere oma’s. Alles met liefde gemaakt. En met fonkelende ogen, zoals alleen de liefste oma’s dat kunnen.

The post Granny’s Finest appeared first on The Next Marketing.