River Island, trouw sponsor van het evenement, werkt samen met ontwerper Jean-Pierre Braganza aan de ontwikkeling van een film om te tonen op de Google Cardboard. De Google Cardboard zal waarschijnlijk uitgedeeld worden aan bezoekers om een modefilm te bewonderen in een virtuele wereld. 

LEES MEER: Outdoor kledingmerk Merrell start met Virtual Reality. Spreekt daarmee jongere doelgroep aan

Google Cardboard

Een Google Cardboard kan je zelf in elkaar zetten met karton, lenzen, magneten, klittenband en een elastiek. Daarnaast kan je hem ‘kant-en-klaar’ kopen bij een webshop.

Google Cardboard (foto: Google)

Peter Fitzgerald van Google en directeur van het BFC zei tegen de mode-site Fashion and Mash ‘verheugd’ te zijn om te zien dat Google Cardboard gebruikt wordt om een ‘innovatieve, immersive en interactieve film-ervaring’ te bieden aan bezoekers. Volgens hem is dit een goede manier om mensen te activeren en inspireren. 

De London Fashion Week vindt plaats van 20 tot en met 24 februari 2015.

Virtual Reality marketing

Alhoewel virtual reality nog niet vaak als experience-marketingtoepassing gebruikt wordt, is het een interessante technologie om in de gaten te houden. Met name de kansen voor merken om de merkbeleving en engagement te vergroten zijn enorm.

Onder andere Coca Cola en Nissan maakten met die redenen al gebruik van virtual reality voor marketingdoeleinden.

LEES MEER: Qantas zet Virtual Reality in tijdens de vlucht. KLM nog even niet

Bekijk hieronder hoe kinderen met een virtual reality bril voetbal spelen:

Op de hoogte blijven van The Next Marketing nieuws? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en volg ons op Twitter en Google+. 

(Foto: Pixabay) 

The post Virtual Reality op London Fashion Week appeared first on The Next Marketing.

Breien vanaf de basisschool

Insteken, omslaan, doorhalen, af laten glijden. Fennie, nu 66, weet het nog goed: al op de basisschool leerde ze breien. “Het eerste truitje dat ik ooit maakte als kind kon ik rechtop op tafel zetten, zo stevig had ik het in elkaar gebreid. De rest van mijn leven ben ik blijven breien. ‘Een vrouwenhand en een paardentand mogen nooit stilstaan’, zei mijn oma altijd. Als zij bij ons was, moest ik toch wel een aantal toertjes op een dag breien.”

Wekelijks samen

De spreuk van haar oma brengt Fennie nog dagelijks in praktijk. Aan de maandagmiddagbreiclub bij de Vrienden van de Thuiszorg heeft ze haar hart verloren. Samen met vijftien andere ‘grannies’ breit ze er op los. Zoals ze de wol verbinden tot de mooiste sjaals, mutsen, wanten en babykleertjes, verbindt Granny’s Finest hen. Elk wollen kunstwerk voorzien de oma’s van een kaartje met een persoonlijke boodschap. Twee oma’s in de hoek van de tafel, schrijven er net een paar. ‘Met warmte gemaakt’, ‘klap eens in je wantjes’ of ‘geniet van het leven’ worden met sierlijke letters op de kaartjes gepend. Als klanten van Granny’s Finest de lekkere warme producten kopen, is het alsof ze er een lieve ansichtkaart van hun oma bij krijgen.

En de oma’s? Die genieten. Sinds deze breiclub begon, zijn er hechte vriendschappen ontstaan. Vrouwen die elkaar eerder niet kenden, lachen met elkaar. De thee in hun kopjes wordt stilletjes koud als ze samen het aantal steken tellen en patronen aandachtig bestuderen. ‘Dat is een klein truitje maar ik ben er avonden mee bezig geweest, hoor! Die babykleertjes maak ik met hele dunne pennen en dat garen is zo fijn. Maar het is mooi werk. Mooi werk’, klinkt het. Ogen glinsteren.

We worden hier met zijn allen echt blij van

Net als vorige week, toen de oma’s nog dansten en genoten op de Dutch Design Week in Eindhoven. Oók de granny van 88 danste mee. “Dat was geweldig. We hebben zo’n lol gehad. We worden hier met zijn allen echt blij van”, zegt Fennie. “We doen iets wat we allemaal al ons hele leven deden, mensen uit heel Nederland dragen onze spullen en we krijgen er heel veel plezier voor terug. En we zijn er voor elkaar. Niemand van ons hoeft zich meer alleen of eenzaam te voelen.”

Met liefs van Teun en Nel

In een doos in de hoek van de ruimte, klaar voor verzending, liggen sjaal Teun en muts Nel, netjes ingepakt in plastic. Teun en Nel: klaar voor gebruik door misschien wel een Esther, een Annelies. Of een Tim misschien. Alle spullen van Granny’s Finest hebben persoonsnamen. Geen nummers, geen losse letters, maar namen van vlees en bloed. “Voor ons is het onze vaktaal geworden. En ik brei ze heel graag, de Teun en de Nel. De sjaal doet me denken aan mijn vader. Die heette Teun. En mijn dochter, die heet Nelleke, zoals de muts. Is dat niet leuk?”

Fennie breit met haar hart. Zoals alle andere oma’s. Alles met liefde gemaakt. En met fonkelende ogen, zoals alleen de liefste oma’s dat kunnen.

The post Granny’s Finest appeared first on The Next Marketing.

Dordrecht is haar stad. Na haar studie kwam ze in een van de mooiste panden van de binnenstad te zitten. Hoge plafonds, grootse hal. Ooit een huis voor de aristocratie, nu een huis voor kleurige stoffen en begeesterde vrouwen uit alle uithoeken van de wereld.

In 1987 begon ze met een aantal anderen een eclectische galerie. Ook vooral bekend om de bloemen die er werden verkocht. Jolanda nam de mode en het design voor haar rekening. Ook toen al betrok ze er mensen bij. Mensen uit de wijk. Ze bracht hen samen, motiveerde hen, deed projecten met hen. Ze kwam tot een realisatie: waarom zou je je werk uitbesteden aan arme landen als hier mensen wonen die het ambacht ook machtig zijn, en die graag aan het werk willen? Zou het niet geweldig zijn om het streven naar een exclusief product te combineren met het streven naar integratie?

Vanaf nu zouden er alleen nog unieke, oogstrelende, handgemaakte kussens gemaakt worden

Kussens werden het. Waarom kussens? Omdat dat relatief eenvoudig was. Jolanda en de mensen die met haar werkten, konden wel met mooie modestoffen werken, maar hoefden zich zo niet bezig te houden met maat en pasvorm.

Toen de beslissing om met de Wereldwijven te beginnen gemaakt was, trok Jolanda alle designproducten uit de kasten. Vanaf nu zouden er alleen nog unieke, oogstrelende, handgemaakte kussens gemaakt worden. Exclusief en van hoge kwaliteit. Stuk voor stuk op maat gemaakt met de mooiste stoffen. Kussens die de kers op de taart van een interieur kunnen zijn. De finishing touch. Tot diep in de nacht werkte ze samen met enkele adviseurs door, om het nieuwe concept op poten te krijgen.

Dat lukte. Aan een grote tafel zaten ineens minstens tien vrouwen te werken. Allemaal ijverig in de weer met naald en draad, met scharen en lappen stof, hun ogen en handen verwikkeld in complex samenspel. Ook de dames zelf kwamen in alle kleuren. Uit Afrika, het Midden-Oosten, noem maar op. Bezig zijn, samen een bakje koffie, een stukje taart, een praatje. Jolanda Branderhorst, mensenmens bij uitstek, voelde zich als een vis in het water. Ze bewoog zich door de ruimte als een galeriehoudster, maar ook een people manager. Alert en energiek, een telefoon aan haar oor, ondertussen gebarend naar de dames als die een bepaalde stof niet konden vinden. Modieus gekleed, sjaaltje, blond haar recht afgeknipt, heldere blauwe ogen. En altijd vergeten om te eten.

Niet alles ging voorspoedig. In november 2013 ging Wereldwijven bijna failliet. De inkomsten konden niet op tegen de hoge huur. De deurwaarder stond al op de stoep. Ook betaalde Jolanda de vrouwen helemaal in het begin nog een werkvergoeding en reiskosten. Ineens lagen de vrouwen met elkaar overhoop. Er was plotseling argwaan: kreeg de één niet meer dan de ander?

Dus het moest anders. Jolanda zocht naar opties, subsidies, regelingen. Wat bleek? Ze kwam in aanmerking voor een regeling vanuit de overheid voor ‘mensen met afstand tot de arbeidsmarkt’. Met enige schroom vroeg ze daarnaast de woningstichting om geld voor pr. Met als argument: als ze betere reclame kon maken, dan zou ze meer verdienen en makkelijker de huur kunnen betalen. Tot haar eigen verrassing kreeg ze de woonstichting mee. Ze liet goed beeldmateriaal ontwikkelen, waarmee ze de boer op kon. Daarnaast huurde ze twee keer een week een Onedayshop in Amsterdam. Een enorm exposé dat talloze nieuwe klanten opleverde.

Wereldwijven was gered.

In ieder geval voorlopig. Uiteindelijk wil Jolanda natuurlijk geheel op eigen benen kunnen staan. Haar nieuwe kussens plaatst ze op Facebook. Met Instagram moet ze nog beginnen. Galeries en designwinkels kopen haar kussens in en verkopen ze voor haar. Andersom doet ze dat ook; spullen van anderen in de winkel van Wereldwijven verkopen. Tassen bijvoorbeeld, en sjaals, en vazen. Als het maar goed kleurt bij de winkel, en zolang het maar mooie materialen zijn. Inmiddels heeft Wereldwijven een eerste, eigen collectie. Eigen kussens, ingekochte tassen, dekens en clutches. Een eigen lijn. Ook dát zal meer aandacht en klandizie genereren.

Zelf naait Jolanda niet meer zoveel. Alleen op woensdag. Dan is de zaak dicht en klooit ze wat aan samen met haar moeder. Zitten er ook weer twee Wereldwijven.

(Foto: Rosa van Ederen photography)

The post Wereldwijven appeared first on The Next Marketing.